t Het nog noeit zo donker west (Ede Staal)
ze woonden soamen in n hoeske
zie was wat stief van reumetiek
toch konden ze zok hail nuver redden
in t lutje hoeske achter diek
de kinder waren al laang de deur oet
toch kwamen ze voak nog op t ol- stee
en haren ze t mainsttied over vrouger
din wizzen ze apmoal wat e zee
t het nog noeit, nog noeit zo donker west
of t wer altied wel weer licht
zes hounder en n olle zege
een swientje op t hok en n kaampke laand
en twijmoal doags even over t loantje
en din huil opoe hom bie d’haand
zien haile leven haar e aarbaid
en moeke met acht kinder thoes
bie zummerdag hail vroug aan t maaien
en pas om melkenstied bie hoes
toun op n zundag in dezember
krigt opa t zomor zo benaauwd
zien dochter brengt hom din noar stad tou
omdat ze t aiglieks nait vertraauwt
en aanderdoags is e overleden
t het mie veur t olske zo begroot
meschain was t beter aandersom west
want drij week loater was ze dood
de dood dat hei-je nait veur t zeggen
want baaide wollen ze geern geliek
ze rusten zacht doar op t kerkhof
vlak bie t hoeske achter diek
t het nog noeit, nog noeit zo donker west
of t wer altied wel weer licht |
